De informatieverplichting van artikel 47 AWR reikt ver. Wat nu als iemand vanwege bijvoorbeeld dementie de gestelde vragen niet kan beantwoorden? Of de gevraagde informatie niet kan worden verstrekt omdat deze niet voorhanden is?
Lees hier alvast een voorproefje van het artikel:
Dit type vragen komt regelmatig aan bod bij de vraag of aan de informatieverplichting is voldaan. De Hoge Raad heeft in zijn arrest van 13 november 2015, nr. 15/00014 (V-N 2015/59.5 en TaxVisions, Nakoming inlichtingenverplichting bij ziekte, editie 20 november 2015) een toetsingskader vastgesteld.
Allereerst dient te worden beoordeeld of aan de informatieverplichting is voldaan. Indien de rechter oordeelt dat daaraan is voldaan, komt de informatiebeschikking te vervallen. De problemen in de praktijk doen zich voor indien de rechter oordeelt dat de informatieverplichting niet is nagekomen en de belastingplichtige stelt en onderbouwt dat hij die verplichting niet kan nakomen. De Hoge Raad heeft geoordeeld dat indien vast is gesteld dat de belastingplichtige niet aan de informatieverplichting heeft voldaan, moet worden beoordeeld of dat de belastingplichtige kan worden aangerekend. Indien het niet voldoen aan de informatieverplichting de belastingplichtige niet kan worden aangerekend moet dit zonder nadelige gevolgen voor de belastingplichtige blijven.
Relevant is dat de Hoge Raad het woord ‘moet’ gebruikt. Indien het niet naleven van de informatieverplichting de belastingplichtige niet kan worden aangerekend, moet dat zonder nadelige gevolgen blijven. Hieruit trek ik de conclusie dat de informatiebeschikking dan moet komen te vervallen zodat geen omkering en verzwaring van de bewijslast kan worden toegepast (Behoudens het geval waarin de vereiste aangifte niet is gedaan).