Vervreemding van inbeslaggenomen goederen in afwachting van het strafproces leidt tot kafkaëske taferelen. Luce Smithuijsen schreef hierover in de Vaklunch.
Lees hier alvast een voorproefje:
Stelt u zich voor: u bent verdachte in een strafzaak. Er is conservatoir beslag gelegd op uw huis, uw bankrekening en uw auto om betaling van een eventuele boete veilig te stellen. Na een procedure van twee jaar spreekt de rechter u vrij. Gefeliciteerd! Het beslag wordt opgeheven en u kunt weer vrijelijk beschikken over uw eigendommen. Behalve over de auto, want die heeft het Openbaar Ministerie in afwachting van de zitting verkocht. Dat vindt u toch zeker geen probleem?
Dit haast kafkaëske scenario is naar Nederlandse maatstaven volledig rechtmatig. Jaarlijks wordt conservatoir beslag gelegd op enorme hoeveelheden spullen – auto’s, kunstwerken, elektronica, dieren – die gedurende de strafzaak allemaal moeten worden opgeslagen. Dit kost de overheid handenvol geld: niet alleen moeten loodsen worden gehuurd om de spullen in te bewaren, maar sommige ongebruikte voorwerpen dalen ook snel in waarde waardoor de verhaalsmogelijkheden steeds beperkter worden. Als oplossing voor deze problemen is artikel 117 Sv in het leven geroepen, dat de mogelijkheid biedt om inbeslaggenomen goederen te ‘vervreemden’. In de praktijk houdt dit in dat de goederen worden verkocht op een openbare veiling. De verdachte hoeft hierover niet te worden ingelicht, en negen van de tien keer gebeurt dit dan ook niet.
Tot vervreemding kan alleen worden overgegaan als het Openbaar Ministerie daarvoor een machtiging geeft afgegeven. Dat kan in drie gevallen…
Gepubliceerd door onze specialist:
Sorry, er konden geen items worden gevonden.